Worsteling

      4 Reacties op Worsteling

Al een hele tijd ben ik aan het worstelen met mijn geloof. Een van de redenen dat het hier stil is. Dus ik dacht: misschien moet ik daar maar eens een blog over schrijven.

Bij mij is geloven altijd een weg geweest van vallen en weer opstaan. Regelmatig waren er gewoon te veel vragen, was de beleving weg. Tot ik ging zien dat ik mijn twijfelen juist mocht zien als geloven. Dat juist al mijn vragen het ‘bewijs’ zijn dat ik wel in God geloof. Want anders zou ik die vragen niet eens stellen.

Dit keer is het anders. Duurt het langer, dat sowieso. Maar voelt het ook echt anders. De vragen die ik heb zijn meer persoonlijk, zijn niet te beantwoorden. Althans, niet op een voor mij helpende manier. En de afstand wordt groter.

Een andere reden voor het stil zijn op deze blog is te persoonlijk om hier openbaar over te schrijven, maar is wel de oorzaak van een groot deel van mijn geloofstwijfel. Het voert terug op een moeilijke en verdrietige periode in mijn schooltijd die ik lang heb weggestopt. Nu ik dat niet langer doe, komen de vragen… Waar was God toen, in het verdriet, in de eenzaamheid, in de angst?

Het antwoord dat ik daarop krijg, is dat God erbij was, mee leed, naast me stond. Het is een antwoord dat ik snap, zo zou ik het ook lang gegeven hebben. En ergens is dat nog steeds ook mijn eigen antwoord. Tegelijkertijd merk ik dat het een antwoord is waar ik niets mee kan. Want nee, er stond niet letterlijk iemand naast me toen, ik was alleen en ik was bang. Er was niet letterlijk iemand die ingreep, ook niet terwijl ze de kans kregen. Je kunt zeggen dat ik de kracht kreeg die ik nodig had om er doorheen te komen, dat klopt. Maar is dat dan voor mij genoeg? Is dat genoeg voor al die anderen die lijden?

Het antwoord voor mij is voorlopig een nee. Een nee dat het niet makkelijker maakt, omdat ik het verkeerd vind. Ik wil God immers niet zien als oppermachtig, ik wil ons niet zien als marionetten. En toch is dat precies wat ik doe als ik het niet genoeg vind dat God mijn verdriet heeft meebeleefd. Als ik wil dat Hij had ingegrepen.

Ik ben er voorlopig nog niet uit. Merk dat ik afstand houd. En dat dat ook goed is voor nu. Ergens vertrouw ik er toch ook wel op dat ik weer toenadering ga zoeken, dat de deur ook nu op een kier open blijft staan.

Delen mag!

4 gedachten over “Worsteling

  1. Corina

    Er was een keer een aardbeving in Italië. Ik weet niet precies wanneer, maar in de laatste tien jaar. Er vielen doden en iedereen riep geschokt: waarom liet God dit toe? Een jaar later was er een aardbeving in Italië. Zelfde gebied. Er vielen doden en iedereen riep geschokt: Waarom liet God dit toe?

    Maar: in het jaar tussen de twee bevingen had de Italiaanse overheid veel geld vrijgemaakt om gebouwen in dit gebied te verstevigen. Dat was alleen niet gebeurd. De maffia was tussenbeide gekomen, en had het geld weggesluisd.

    Nu vond ik het ineens hypocriet om God de schuld te geven. God had ingegrepen. Hij gaf ons kennis en middelen om die gebouwen te verstevigen en de ramp te voorkomen. Maar hij gaf ons ook verantwoordelijkheid. Hij is niet het soort God dat ons aan de oren trekt iedere keer dat we onze verantwoordelijkheid niet nemen. Dán zouden we wel marionetten zijn.

    Sindsdien kijk ik anders naar dit soort ‘Waarom deed God niets’-momenten. Bijna altijd zie ik dat God mogelijkheden had gegeven voor de mensen om deze situatie op zijn minst te verbeteren. Dan is het misschien niet helemaal eerlijk om boos op God te worden, maar kan ik die boosheid beter richten op mensen en systemen om me heen.

  2. Martine

    Gelukkig is God wel oppermachtig en gelukkig zijn wij geen marionetten! De eigen verantwoordelijkheid is best lastig en zwaar en ingewikkeld soms, maar dat ik Hem nooit de schuld kan geven, helpt mij om bij Hem te schuilen. Omdat ik mij dan veilig voel, hoef ik niet zoveel antwoorden. Hij geeft mij rust.

  3. Frouckje

    Weet je hoe ik dat noem voor mijzelf, want ik worstel ook door de dood van mijn man – ik geloof wel, maar er is wel sprake van een vertrouwensbreuk. En soms denk ik zelfs… God heeft wel iets goed te maken richting mij en dat is in mijn boekje een gedachte waar ik vroeger panisch van zou worden. Ik snap dat je er niets mee kunt als mensen zeggen dat Hij erbij was, want potverdrie… Hoe dan? Maar op het grotere geheel gezien… Het lijden zal niet het laatste woord hebben. Tranen worden eens afgedroogd. Eens…

    1. Geloven met autisme Auteur bericht

      Mooi! Ik snap dat wel wat je zegt, dat God iets goed te maken heeft. Ik denk ook wel eens: ik krijg wel erg veel op mijn bordje (en dat mag ik dan tegelijkertijd helemaal niet denken van mezelf, want alles kan veel erger).

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.